Welk gewicht heeft de tuin?

Er breekt een nieuwe tijd aan in mijn leven. Ruimte voor de plannen die ik de afgelopen tien jaar in de ijskast moest bewaren. Ik had verwacht dat ik er alleen maar blij mee zou zijn. Maar ik zit een beetje in de knoop. Het doet me de laatste tijd zeer als ik in de tuin loop, alsof het nu pas echt tot mij doordringt wat ik niet heb kunnen doen. En ik schaam me daar ook voor; is dit nou de tuin van een gepassioneerd tuinier?

Als ik merk hoe de tijd voorbij vliegt dan word ik bang en wil ik alles tegelijkertijd realiseren; nu kan alles weer! Hop hop, vandaag nog! Nee, natuurlijk gaat dat niet op deze manier. Het leven blijft zijn grenzen houden. Je kan niet alles en niet alles tegelijk. Voor iedereen is dat zo. Denk eens aan iemand die je bewondert om wat hij/zij bereikt heeft. Het hoogst haalbare. Die professional, die beroemdheid… Hij is iets geworden, blinkt uit op een bepaald gebied. Tijd en moeite is er voor nodig geweest. Tegelijkertijd zijn er oneindig veel dingen die hij (daardoor) nooit heeft kunnen realiseren. Misschien had de arts ook wel ijsdanser en wereldreiziger willen worden. Ja, iedereen wordt beperkt door tijd, energie, lichaam en geld. De kunst is om te kiezen wat voor jou het belangrijkst is en het blijft een gegeven dat er vervolgens geduld en tijd nodig zijn. Stap voor stap voor stap naar een doel werken. Ik weet het… en toch zit ik mezelf ongenadig op mijn kop.

Als de vogels zijn gaan slapen, dan heeft de tuin zo’n mooie verstilde sfeer. In het donker heb ik even geen last van de ziekte van “alles moet nu”. Gewoonweg omdat je niet zoveel ziet, maar ook omdat de dag gedaan is; vanavond hoef je je niets meer in je hoofd te halen.

Mijn trouwe vriend Nero schaduwt me bij het afsluiten van de dag. Nog een laatste loopje naar het washok, brood halen voor morgen, de poort en de deuren afsluiten. Hij helpt me er graag bij. Boven ons hoofd horen we een zacht gemekker. Dat kan geen geitje zijn.

Het is Aldo de kat die vanaf het dak van de boomhut vraagt of we even op hem willen wachten zodat hij mee kan naar binnen. Nero is een halve veedrijver, hij vindt het prachtig om zo’n nepgeitje mee naar binnen te mogen brengen. De hond wil wel even wachten.

En ik ook. Want ik word getroffen door de schoonheid van de sterren en de volle maan in de kristalheldere lucht boven Aldo. Oneindige hoogte en een grootsheid die altijd aanwezig is. Waar ik me slechts momentjes bewust van ben, scharrelend in mijn postzegeltuin.

Inmiddels draait de kat ronkend om mijn benen en richt mijn blik naar beneden, de grond in. Wat is het recht onder onze voeten en poten diep! De tuin lijkt mij plots maar een dun nietig schilletje tussen hemel en aarde. En ik maar denken dat dit laagje zo belangrijk is. Dat ik daar nu meteen van alles mee moet om het goed genoeg te laten zijn. Welk nut heeft het op de immense schaal van tijd en ruimte? Zoveel gewicht heeft de tuin niet. Ik dacht alleen maar dat het zo was.

Nero en Aldo halen zich niet meer in hun hoofd dan wat recht voor hun neus is. Hier en nu. Aldo is blij dat hij ons getroffen heeft om vannacht binnen te kunnen slapen. Nero is blij dat hij zoiets belangrijks kan doen als een kat naar ‘de stal’ brengen.

Morgen in het daglicht ga ik anders naar de tuin kijken: Ik leef vandaag en ben in de gelukkige omstandigheid dat ik tijd heb. Aan welk stapje richting mijn groene doel valt er nu het allermeeste plezier te beleven? Mijn tuin blijkt verrassend licht te zijn. Bijna gewichtloos.

7 comments

Wat een mooi kijkje in jouw hoofd. ❤️
Het leven is soms ook gek. Wat het ene moment heel belangrijk is, blijkt dat in een ander licht ineens een stuk minder. Xxx

Lichtgewicht mag het zijn. Dat is een tegenspraak, want gewicht is “denken wij” zwaar, en licht is dat niet. Het zou ook maar zo balans kunnen zijn: licht en zwaar tegelijk. En is het dat ook? Of maken wij het zwaar of licht? Maak je eigen “gewicht” aan bepaalde zaken, bepaal wat jij wilt dat licht of zwaar voor je weegt. En je tuin………….is toch gewoon heerlijk, zwaar of licht maakt niet uit in dat geval. Een gewichtig onderwerp is het in ieder geval. Voor mij is dat het moestuinieren………………….eten, leven, laten leven, kiezen en gewoon met de handen in onze eigen moeder aarde. Zij geeft, neemt en beslist en jij……………….doet maar lekker wat je fijn vindt of lekker om te doen. Geniet vooral!!! Houd van alles om je heen. En dat lukt volgens mij aardig goed hoor. Groet van Hertie?????

Leave a Reply