Wat oude bomen vertellen over het maken van zorgen

In de tuin van onze buren staat een machtige Amerikaanse eik (Quercus rubra). ‘Geleend groen’ is deze dikke vriend: hij geeft een groen dak aan een deel van onze tuin en hij laat de tuin groter lijken, maar de ruimte die de stam inneemt, de droge schaduw, de verantwoordelijkheid en de kosten van onderhoud zijn niet voor ons.

Hoe oud de stevige jongen precies is weet niemand nog te vertellen. Zeker 100 jaar, schat de buurvrouw. Een Amerikaanse eik wordt  minder oud dan de Winter- of Zomereik. Na 150 jaar tot 200 jaar takelen de meeste snel af, lees ik op bomeninfo.nl Terwijl de inheemse eik wel een leeftijd van 1000 jaar kan bereiken. Oude bomen hebben iets magisch. Ze zien en ze zwijgen, ze zijn bewaarders van geheimen.

Toen ik in Frankrijk woonde ontmoette ik in het bos van Saint-Etiënne een imposante Douglasspar. Een woudreus van een duizelingwekkende  43,40 meter hoog en een omtrek van 4,32 meter. Dat hij geboren is aan het begin van de regeerperiode van Lodewijk XV maakt hem zo’n 300 jaar oud. Het is een  boom die zoemt, hij zingt een woordloze mantra van rust en vertrouwen. Hij zette alle zorgen, die mij onrustige dagen en doorwaakte nachten gaven, in een geruststellend perspectief: 

In de wereld is sinds zijn geboorte onzeglijk veel gebeurd; oorlogen en hongersnoden, geboorte en sterven… De spar zal waarschijnlijk nog een reeks generaties na mij meemaken. Achter- achterkleinkinderen van me die ik zelf nooit zal kennen. Daarna zal ook hij verdwijnen. Wat er zich ook afspeelt: het bestaan gaat door. Er is een bos zonder deze boom, de aarde blijft draaien,de wolken blijven voorbij trekken en de eeuwen passeren. Alle persoonlijke zorgen zijn er maar eventjes en zijn in wezen onbelangrijk.

Tien jaar later constateer ik dat ik alles waar ik me destijds druk om maakte prima heb doorstaan. De herinnering aan mijn zorgen van toen is zelfs moeilijk terug te halen. Ook binnen mijn eigen korte bestaan hebben ze dus niet zoveel gewicht gehad als ze leken te hebben.

Een paar jaar na de ontmoeting met de Douglasspar werd ik onder de eik in mijn nieuwe tuin opnieuw bezig gehouden door zorgen. Zorgen die kwamen met de diagnose kanker en met het mogelijke vooruitzicht om mijn peuterkind achter te moeten laten. Het gaf mij herhaaldelijk een gevoel van ‘Impending doom’. Wanneer de angst mij om het hart sloeg, mij naar de keel greep en mij zo in zijn donker bezit nam, liet ik als daad van verzet mijn tuinstoel in de ligstand zakken.

Terwijl ik daar lag met mijn kale hoofd in de zon, luisterde ik met gesloten ogen naar het kalmerende geruis van de bladeren. Het leek alsof ik op het strand de golven kon horen komen en gaan. De boom herhaalde dan de geruststellende les van de Douglasspar dat mijn zorgen niet zo belangrijk zijn en voegde er fluisterend een geheimpje aan toe: “Weet je, jij ligt daar nu wel bang te zijn om dood te gaan, maar het maakt niet eens uit hoe lang of kort je leeft”.

Het is zo. De mensheid als geheel bestaat een blauwe maandag op de tijdlijn van het bestaan. Ieder mensenleven, kort of lang, duurt slechts een ogenblik in het licht van de eeuwigheid. Zo gezien verbleekt het verschil en geldt voor iedereen hetzelfde: wanneer jouw moment aanbreekt om in de eeuwigheid te worden opgenomen, duurt het bestaan nog oneindig lang.

Als ik tegenwoordig in zorgelijke gedachten verzonken door de tuin scharrel, speelt de wind soms met mijn allang terug gegroeide haar en met de bladeren van de eik. Dan denk ik: “O ja jongen, daar ben je nog… moet je horen, wat ik me nu toch weer druk maak…” 

6 comments

Marjolein, wat ontzettend mooi!
Ik ben er erg van onder de indruk en dat zal ik niet alleen zijn!
Veel succes met “diggingforgreen”
Pappa

Wauw Marjolein. Je vertelde over je twijfel om dit aan anderen te laten lezen. Ik vind het prachtig. Los van de herkenbaarheid van de zorgen die met je spelen, leest het heel fijn.
Ik ben trots op je. Dapper mooi mens.
Liefs

Wat een prachtig verhaal Marjolein. Je schrijfstijl is vol met prachtige indrukken en zonder overbodige woorden en stemt tot nadenken.
Mocht de eik zijn bestaan ooit op moeten geven, kom dan in mijn tuin luisteren naar het kalmerende geruis van riet. Kunnen we ons samen druk gaan maken om ogenschijnlijk “niets”.

Prachtig geschreven en omschreven verhaal Marjolein, blijkt ook, dat alles eigenlijk maar relatief is in het leven.
Ik kan alleen maar bewondering voor je opbrengen voor je moed en doorzettingsvermogen en je schrijverskunst!! Ben zooo trots op je!! xxx

Leave a Reply