Een spartelende vriend

Fatsia japonica, vingerplant. Foto: marjolein, www.diggingforgreen.com

Voor het raam van één van de openslaande keukendeuren staat mijn overwinteraar er wat sneu bij. De hond heeft een paar hapjes van zijn bladeren geproefd voor ik hem verteld heb dat dit niet mag. Het jongetje heeft er een paar afgescheurd. De Fatsia staat met zijn neus tegen het raam gedrukt, gericht naar het licht, verlangend naar buiten. Ik denk dat hij vergeten is hoeveel moeite hij vorig jaar met de vorst had.

Mijn handen gaan door het sop in de gootsteen. Wat moet een klein jongetje als zijn moeder haar handen niet vrij heeft? Hij staat naast de Fatsia naar buiten te staren. Terwijl hij bedenkt wat te doen gaat zijn hand naar het gladde blad van de plant. Interessant is dat, zo’n groot blad met vingers. Hij richt zich tot de vingerplant, zijn andere hand komt erbij. “Niet doen jongen, dat vindt die plant niet leuk.” Snel schieten beide handen terug. Ik zie hem puzzelen: “Een plant die iets niet leuk vindt? Kan dat?”

Enkele dagen later kijkt het jongetje of zijn katten nog genoeg brokjes hebben. De voerbakjes staan in de vensterbank, want de hond vindt kattenbrokjes smakelijker dan de zijne. Als door een bij gestoken vliegt het kereltje naar de keukendeur. Koude lucht slaat naar binnen. Op kousenvoeten snelt hij in dinosauruspyama de tuin in. Intens zoals kleutertjes rennen die vaart willen maken; de armpjes en beentjes zwaaien opzij. Ik laat het kind maar even, als deze jongen een missie heeft, is hij daar niet van te weerhouden.

Voor ik het weet slaat hij de deur weer achter zich dicht. Hij kijkt naar me op met stralende ogen. Hijgend vertelt hij: “Mama, ik heb een vriend van jou geholpen! Hij was omgewaaid en ik heb hem overeind geholpen!” Wat een lieve, lieve jongen. Een kleine held die de ijskou trotseert om een hulpeloos spartelende plant in de benen te helpen.

Waarin ik ook tekort moge schieten als moeder, liefde en respect voor wat groen is krijgt hij van me mee. Ik open mijn armen, het jongetje springt erin. We geven elkaar onze dikste knuffel. Wij begrijpen elkaar.

6 comments

Leave a Reply